The Callas - Είμαι Ένα Ξενοδοχείο

Μήνυμα σφάλματος

  • Notice: Undefined index: taxonomy_term στην similarterms_taxonomy_node_get_terms() (γραμμή 518 του /home/vasileio/www/ganymede/sites/presspop.gr/modules/similarterms/similarterms.module).
  • Notice: Undefined offset: 0 στην similarterms_list() (γραμμή 221 του /home/vasileio/www/ganymede/sites/presspop.gr/modules/similarterms/similarterms.module).
  • Notice: Undefined offset: 1 στην similarterms_list() (γραμμή 222 του /home/vasileio/www/ganymede/sites/presspop.gr/modules/similarterms/similarterms.module).

Μέσα σε όλη την καταστροφή και (περαιτέρω) καταστροφολογία που μας έφερε το όχι και τόσο σωτήριον έτος του 2020, και ενώ η παγκόσμια δισκογραφία συνεχίζει ακάθεκτη, αν και με εύλογα μειωμένους ρυθμούς, μία από τις πιο ιστορικές ροκ μπάντες της εγχώριας μουσικής σκηνής αποφασίζει να κυκλοφορήσει τον όγδοό της δίσκο. Ένα αγγλόφωνο (ως επί το πλείστον) μουσικό σχήμα, οι The Callas βαφτίζουν το δίσκο "Είμαι Ένα Ξενοδοχείο", παρουσιάζουν μια tracklist εξ' ολοκλήρου στα ελληνικά και τη συνοδεύουν με μυστήριο, καταπραϋντικών αποχρώσεων artwork. Διά της προαναφερθείσας σημειολογίας αναρωτιέται κανείς εάν αυτές οι κινήσεις αποτελούν ένα ρίσκο. Βέβαια, το πιο σωστό ερώτημα είναι μάλλον, εάν αυτό το ρίσκο απέδωσε. Και πώς.

Δεν είμαι άριστος γνώστης της συγκεκριμένης μπάντας, σε καμία περίπτωση. Η πρώτη φορά που συγκεντρωμένα άκουσα ολόκληρο δίσκο τους σε μια καθισιά ήταν τώρα, απόρησα δε για το πώς δεν είχα ασχοληθεί σοβαρότερα στο παρελθόν. Η μπάντα που έχει επιστρατεύσει δύο από τις μεγαλύτερες μορφές του νεοϋορκέζικου no wave, τουτέστιν Lee Ranaldo και Jim Sclavunos (και διατελέσαντες αξιοσημείωτης πορείας σε δύο από τις μεγαλύτερες μπάντες του ευρύτερου εναλλακτικού ήχου, Sonic Youth και Bad Seeds αντίστοιχα) κάνει στροφή στον εξ' ολοκλήρου ελληνικό στίχο, ηχογραφεί στην εξοχή, κάπου κάτω από το αυλάκι και παρουσιάζει μια συλλογή 8 κομματιών αστικής γοητείας. Θέμα λίγου χρόνου ήταν να κεδίσουν και τον υποφαινόμενο.

Το χιτάκι του δίσκου είναι το «Παγκράτι, Βράδυ», ξεκάθαρα, απροκάλυπτα. Κολλητική μελωδία, όπως ακριβώς δίδαξαν οι Sonic Youth της μέσης δισκογραφικής εποχής τους, ευγενής, ονειρική προσέγγιση σε μια ωδή στην χαρακτηριστική περιοχή των Αθηνών που αποτελεί καταφύγιο για πολλούς καλλιτέχνες. Πέραν αυτού, το «Νυχτολούλουδο» φέρει περήφανα ανατολίτικες επιρροές που δεν σου αφήνουν περιθώρια να μην αφεθείς μονομιάς στη ροή του δίσκου, ενώ τα «Την Είδα Να Πέφτει» και «Άνδρας Γυναίκα» είναι οι πιο κραυγαλέα garage στιγμές του δίσκου; «Τι Σκέφτεσαι» όταν ακούς το ομότιτλο κομμάτι; Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια ερώτηση με απάντηση τη Μαίρη (Λίντα ή Λω, δική σας η απόφαση) να άδει το παρόν δημιούργημα, εάν αποδομώντας το αφαιρέσεις τη ροκ ενορχήστρωση και κρατήσεις τη μελωδία και το στίχο. Το «Κάθε Φορά» παραπέμπει με το δικό του τρόπο στα πιο «γρήγορα» των Διάφανων Κρίνων αλλά και σε στιγμές των Dream Syndicate, ενώ όλος ο δίσκος έχει κατά στιγμές ενδιαφέρουσες μπασογραμμές που σου φέρνουν στο μυαλό '80s – early-to-mid '90s Bad Seeds.

Εδώ λοιπόν έχουμε να κάνουμε με δίσκο που λατρεύει τις επιρροές του από τη Δύση, επιδεικνύει χωρίς κανέναν ενδοιασμό τη διάθεσή του να τις αποκαλύψει ενσωματώνοντας τες στο σύνολο, μα την ίδια λατρεία δείχνει και σε μια πιο κοντά σε εμάς γεωγραφικά ηχητική διάθεση. Ψήγματα από ένδοξο νεοϋρκέζικο alternative, garage, ανατολικά ηχοχρώματα αλλά και εγχώριο ελαφρολαϊκό αποτελούν τα βασικά συστατικά του παρόντος πονήματος. Δίσκος που, χωρίς να ξέρεις με μαθηματική ακρίβεια το «γιατί», αισθάνεσαι πως έλειπε – όχι μόνο σχετικά με φέτος, αλλά και με τα τελευταία χρόνια γενικά- από την ελληνική εναλλακτική δισκογραφία. Καλώς τον δεχτήκαμε.

Twitter icon
Facebook icon
Google icon
StumbleUpon icon